Archive for July 10th, 2008

10
Jul

July 16, 1990

By lvbauzon1007 0 Comments
Categories: UP Palaris Confraternity

“Repent! Repeeeent! For the end of the world is near!!!”

Nagkatinginan kami nina Yasmin at Jeff habang ang lahat ay nagkakagulo na sa may flagpole malapit kay Oble.  Nang marinig namin ang sigaw na ‘yon, hindi namin matantiya ang aming mga sarili kung kami ba ay matatakot, maiinis, o matatawa.

Lunes. Bandang alas kuwatro ng hapon. Masaya ang atmosphere sa tambayan.  May ipi-present kaming neo maya-maya lamang.  Isa ito sa mga pagkakataong maraming uma-attend ng G.A.  Siguro ay dahil gusto nilang masaksihan kung ano ang itsura nila noong sila naman ang nasa kalagayan ng kawawang neo.

Sa isang klasrum sa 20s. 4:15 ng hapon. Pagkatapos ng standard briefing ng aming Chief Squire na si Benjie at Grand Marshall na si Bayani kung ano ang mga puwede at di puwedeng gawin, heto na… magsisimula na ang inaabangang presentasyon. Then suddenly… the chairs were in motion! May sumigaw.  “Lumilindoooooool!!!”

Dali-dali kaming nagsipagtakbuhan palabas ng klasrum.  Subalit sa lakas ng lindol, hindi kami makatakbo. Ni hindi kami makatayo. Ako nga ay nauntog pa sa isang armchair na biglang tumambad sa aking harapan. Ginapang namin ang kahabaan ng 20s hanggang sa marating namin ang parking lot. 

At doon nga nangyari ang isa pang mas malakas na aftershock! Kaya’t di ko masisi ang isang nilalang kung nag-panic man siya nang husto. Oo nga naman, baka katapusan na nga ng mundo. “Repent! Repeeent!”  Buti na lang ay napigilan namin nina Yasmin at Jeff ang aming mga sarili at ang aming mga mata na lamang ang nag-usap. Alam kong nagkakaisa kami sa kung anuman ang tumatakbo sa aming mga isipan sa oras na ‘yon.

Kinagabihan, halos lahat ng estudyante ay natulog sa may grounds ng Oble.  Maririnig mo ang mga impit na iyak. Mga nagduduwetong mga singhot.  Ako man ay nag-alala sa aking mga magulang at mga kapatid.  Subalit sa mga panahong ganito, mabilis humupa ang takot sa aking dibdib.  Alam kong lilipas rin ang lahat.

Labingwalong taon na ang nakararaan mula nang mangyari ‘yon.  Ngunit ang mga alaala ng July 1990 earthquake ay nakatatak na sa aming mga isipan.  At bakit hindi?  We saw. We felt. We survived.

10
Jul

Female, 35, Single

By lvbauzon1007 0 Comments
Categories: About Me

Kanina lang ay “kausap” ko si Christy dito sa Friendster, isa sa aking mga sisses sa UP Palaris Confraternity-Baguio Chapter.  Blooming pa rin ang girlash! Pero kagaya ko, 35 at single pa rin.  Idagdag ko na rin si Alma Fe sa listahan, ang isa pa naming sis na doktora at single pa rin hanggang ngayon.

Magkakaklase kaming tatlo noong hayskul sa Dominican School.  Bagama’t magkaiba ang aming circle of friends sa mga panahong ‘yon, kaming tatlo ay pinagtagpo ulit sa UP Baguio.  Nauna silang sumali sa Confrat at sumunod ako three months later. At doon na nagsimula ang aming pakikibaka sa larangan ng pag-ibig, pag-aaral, at sabi nga ni Jeff, ka-UGhan (pronounced as ka-yu-ji-han).

Nagkaroon din naman kami ng mga long relationships, as in “taon” din ang binilang namin. (May ten years, laban kayooo?) Pero nakakatawang isipin na pagkatapos ng makukulay naming mga usaping rosas, heto kami ngayon… 35 and still very much single. Sabi nila, masyado raw siguro kaming perpeksyonista.  Ewan ko lang ha pero luka-lukahan din kami sa pag-ibig dati.  Siguro lang, dahil hindi naging maganda ang kinahinatnan ng aming mga relasyon before, to the highest level ang pagtaas ng aming mga respective standards pagdating sa lalaki.  Kagaya ng isa diyan, ang gusto niya — matalino, may kotse, at nag-yoyosi!

Anyway sisses, it’s not our loss (ang walang kamatayang justification, hahahaha).  But really, kidding aside, it’s not our loss naman talaga.  Hindi masamang gamitin ang ating mga utak not to settle for someone na alam nating hindi rin worth it, di ba?  Aba, naghintay na rin lang tayo ng matagal, eh sulitin na natin. Tignan n’yo si Juday… kakainggit ang bru!

Yeah right, let’s just stay as gorgeous and smart as we are.  Sooner or later, alam kong makukuha rin natin ang ating mga minimithing happy endings.  It’s just a matter of making the right choice– that one person who is soooo right for us. ‘Pag wala, ‘weno ngayon? 

Hindi nasusukat ang ating kahalagahan bilang mga babae sa loob lang ng isang tahanan. Ito’y nasusukat din sa kung ano tayo sa ating lipunan.